"حکومت دموکراسي"
حكومت دمكراسي به نوع حكومتي اطلاق مي شود كه واحد تشكيل دهنده و اهداف كلي آن نظام
حول مردم مي چرخد وهدف اين نوع رژيم ها ايجاد رفاه اجتماعي وفراهم كردن بستري مناسب
جهت رشد همه جانبه همه اعضاي اجتماع است.
اولين اساس نظام دمكراسي برابري همه افراداجتماع، برابري زن و مرد عدم هرگونه امتياز بر اساس نوع مذهب ، قوميت ونژاد است.در اين
نوع حكومت براي اينكه همه مردم بتوانند در كار اداره امور كشور سهيم باشند.احزابي براساس
نياز و درخواست مردم تشكيل مي شود . اين احزاب هسته هاي تشكيل دهنده حكومت مي
باشند.اقشار جامعه هم با عضويت در اين احزاب به آنها وكالت مي دهند تا در كار اداره مملكت
دخالت كنند، به عملكرد دولت انتقاد كنند ودر كار كليه اشخاص و دواير دولتي تحقيق و تفحص
نمايند. وجود احزاب متعدد در كشور باعث مي شود تا همه اقشار مختلف با سليقه هاي گوناگون
در اداره كشور دخالت كنند و هم اجازه ندهند تا گروهي مستبد سليقه هاي خود را اعمال كنند.
اداره امور كشور اعمال شود. هر حزب تعدادي نامزد پيشنهاد ميدهد كه در نهايت اين پيشنهادات
بدون دخالت حزب يا دستگاهي خاص به همه پرسي عمومي گذاشته مي شود و ازآن پس كليه
امور كشور به دست اين عده كه منتخب واقعي مردم هستند اداره مي شود
.است.اگر چه همه پرسي در نظام آنها موجود است ولي مردم نقش مستقيمي در اداره كشور
ندارند.چون كانديداهايي كه در انتخابات پيشنهاد مي شوند از سوي خود اين رژيمها پيشنهاد
شده و عناصر مخالف غربال مي شوند.در حكومتهاي ديني هم چون معتقدند مردم عقل و شعور
كافي براي تدوين قوانين ندارند بايد عده اي از عالمان ديني اين مهم را بر عهده گيرند و قيم
توده مردم شوند
.هاي مختلفي هم يافت شود همه آنها هدف يكساني را پي گيري مي كنند
.
ساختار حكومت دمكراسي برخلاف ديگر حكومت ها به گونه اي است كه انتقاد به عملكرد دولت
كاملا آزاد است و تك تك افراد مي توانند بالاترين مقام كشور را به محاكمه بكشند.در اين نوع
حكومت بدليل نظارت كامل همه احزاب به صاحب منصبان اجازه ثروت اندوزي از راه منصب
خود را نمي دهد و اموال آنان مورد تحقيق و تفحص است
.شود و دولت نمي تواند به نام نظارت، همه مشاغل درآمد زا را از دسترس مردم خارج كند و به
نام خصوصي سازي اين فعاليتها رادر اختيار عده اي خاص قرار دهد و نظام فاصله طبقاتي را
گسترش دهد.حسن ديگر اين نظام اقتصادي بوجود آمدن فعاليت رقابتي و ايجاد انگيزه كار و در
پرتو آن ابتكار، خلاقيت وپيشرفت است
.ديدگاه هاي مردم را به دولت انتقال دهند و در مورد هر كاستي يا كژي زبان به اعتراض
بگشايند. در اين نظام كار اطلاع رساني كاملا آزاد است. و هر اند يشمندي مي تواند طرز فكر
خود را به جامعه ارائه دهد وهر نويسنده اي آثار و كتابهاي خود را به انتشار برساند. در اين
سيستم آموزش و پرورش موظف است، دانش آموزان را فارغ از هرمرام و عقيده اي تنها با ا
صول اخلاقي، علوم وفنون مختلف و فرهنگ دمكراسي آشنا كنند.از نظر دين و مذهب هم هر
كس در كار انتخاب دين آزاد است و مذهب امري كاملا شخصي و غير قابل تفتيش است.
وتصويب قوانين اجتماعي هيچ ارتباطي با دين ندارد و دين نيز مانند ديگر نهادها جايگاهي
براي خود دارد(سكولاريسم
).
در اين سيستم روابط خارجي به شكلي تعريف شده كه بايد مسئولان كشور با همه كشورها روابط
حسنه داشته و حق دخالت درامور ديگر كشورها را ندارند مگر انكه مورد تعرض كشوري واقع
شوند كه تنها مي توانند از منافع خود دفاع كنند.ازنظر امور داخلي هم كليه درآمدها و هزينه هاي
كشور بطور شفاف به مردم ارائه مي شود. و براي هزينه هاي پيش بيني نشده مانند كمك به
ديگر كشورها بايد اين هزينه ها به تصويب نمايندگان واقعي مردم برسد
.
در اين نوع حكومت همه مسئولان موظفند رسيدگي به كار مردم را در راس امور خود قرار
دهند. ومحيط مناسب براي ايجاد كار، مسكن، رفاه اجتماعي ، آزادي وامنيت براي همه اقشار
جامعه فراهم كنند.كليه علوم وفنون كشور را به روز نمايند، به سرمايه گذاري برون مرزي و
صنعت توريسم بها بدهند وبراي آباداني كشور خويش از هيچ كوششي دريغ نكنند.در اين نظام
ملاك گزينش افراد براي به عهده گرفتن مسئوليت كشور تنها دانش، تبحرو درد وطن است.كه
بدنبال آن همه انديشمندان و نخبگان امور كشور را در دست مي گيرند. وهر گز مغزهاي متفكر
جلاي وطن نكرده و جامعه راه تكامل و پيشرفت را پيش مي گيرد
.با تشکر از همکاری خانوم ندا زارع زاده به خاطر این مطلب...
